Mulligan Concept
Mobilizacja stawu, którą utrzymuję, gdy pacjent sam wykonuje wcześniej bolesny ruch - technika stosowana wyłącznie w bezbolesnym zakresie.
Koncepcja Mulligana opiera się na mobilizacji połączonej z ruchem. Dłonią utrzymuję niewielką korektę ustawienia stawu - ślizg w bok, do przodu albo w rotację - a pacjent w tym samym czasie sam wykonuje ruch, który dotąd sprawiał mu kłopot. Nie poruszam za niego kończyną. Zmieniam jedynie tor, po którym staw pracuje. Metodę opracował w latach osiemdziesiątych nowozelandzki fizjoterapeuta Brian Mulligan.
W praktyce technika ma kilka odmian, opisywanych skrótami. MWM (mobilisation with movement) dotyczy stawów obwodowych: barku, łokcia, nadgarstka, kolana czy stopy. NAG i SNAG to warianty dla kręgosłupa - pierwszy jest biernym ślizgiem oscylacyjnym po powierzchniach stawowych, drugi ślizgiem utrzymywanym przez cały czas trwania ruchu, który pacjent wykonuje czynnie.
O tym, czy w ogóle sięgam po tę technikę, decydują dwie zasady. Pierwsza, zabieg ma być bezbolesny - ból w trakcie mobilizacji oznacza, że kierunek albo siła docisku są niewłaściwe. Druga, dobrze dobrana korekta zmienia ruch od razu, już przy pierwszych powtórzeniach, więc odpowiedź widać jeszcze podczas badania. Kiedy jej nie ma, zmieniam kierunek ślizgu albo odkładam technikę i szukam przyczyny gdzie indziej.
Po koncepcję Mulligana sięgam przy ograniczeniach ruchomości stawów obwodowych - po skręceniach, przy dolegliwościach łokcia czy barku - oraz przy bólach odcinka szyjnego, piersiowego i lędźwiowego, w tym bólach głowy pochodzenia szyjnego. To narzędzie a nie osobna ścieżka leczenia. Używam go wewnątrz terapii manualnej, PNF i treningu medycznego, zależnie od tego, co pokaże badanie.