Techniki osteopatyczne
Badanie i praca manualna, w których punktem odniesienia jest ruchomość tkanki - zestaw technik dobierany po badaniu, a nie stosowany z góry.
Techniki osteopatyczne to rodzina zabiegów manualnych, w których stan tkanki ocenia się przez jej ruchomość. W badaniu porównuję napięcie i konsystencję tkanek po obu stronach, sprawdzam, w którym kierunku ruch stawu czy powięzi zatrzymuje się wcześniej, niż powinien, i gdzie pojawia się bolesność przy ucisku. Miejsce, w którym pacjent czuje ból, i miejsce, które ten ból podtrzymuje, nie zawsze są tym samym - dlatego badam także okolice pozornie niezwiązane z dolegliwością.
Pod wspólną nazwą kryją się techniki bardzo różne w odczuciu. Praca mięśniowo-powięziowa jest powolna i polega na utrzymywaniu spokojnego nacisku aż do ustąpienia oporu tkanki. Techniki energizacji mięśniowej wymagają współpracy - pacjent na sygnał napina mięsień przeciwko oporowi mojej ręki, a rozluźnienie po skurczu wykorzystuje się do zwiększenia zakresu ruchu. Osobną grupę stanowią mobilizacje i krótkie manipulacje stawowe, a także techniki pozycyjne, w których kończynę czy tułów ustawia się tak, by napięcie samo zelżało; do repertuaru osteopatycznego zalicza się również pracę trzewną i czaszkowo-krzyżową.
Warto rozdzielić dwie rzeczy, które łatwo pomylić. Osteopatia jest w Polsce osobną ścieżką kształcenia podyplomowego i zawodem nieuregulowanym prawnie, natomiast same techniki wywodzące się z osteopatii od dawna należą do warsztatu terapii manualnej i są nauczane fizjoterapeutom. Pracuję jako fizjoterapeuta i korzystam z nich w tym charakterze - jako z narzędzia w ramach fizjoterapii, w granicach tego, co pokazuje badanie.
Po te techniki sięgam najczęściej przy ograniczonej ruchomości kręgosłupa, napięciu karku i obręczy barkowej, przeciążeniach odcinka lędźwiowego i miednicy, sztywności stawów obwodowych oraz przy dolegliwościach, które utrzymują się po wygojeniu urazu. Nie są planem terapii same w sobie: wchodzą w terapię manualną holistyczną, PNF i trening medyczny, obok pracy nad wzorcem ruchu i ćwiczeń. Po zabiegu wracam do tych samych prób z badania, żeby sprawdzić, czy ruchomość i objawy rzeczywiście się zmieniły - i na tej podstawie decyduję o dalszych krokach.